Etykieta mówi 13–14 m² z litra. Na ścianie, którą faktycznie masz, licz raczej 8–10 m². Ta różnica to nie zaokrąglenie: w pokoju 4 × 3,5 m decyduje o tym, czy kupisz dwa opakowania pięciolitrowe, czy trzy.
Skąd bierze się liczba z opakowania
Wydajność mierzy się na podłożu wzorcowym: gładkim, zagruntowanym, przy równej grubości powłoki. Wszystko, co czyni ścianę prawdziwą, działa przeciwko tej liczbie. Świeża gładź i nowy tynk wypijają pierwszą warstwę. Faktura dokłada powierzchni, której pomiar płaski nie widzi. Wałek z dłuższym włosiem nabiera więcej farby i więcej jej zostawia.
Traktuj więc wartość z etykiety jako sufit, nie jako prognozę. Na nowym podłożu bierz dolny koniec zakresu, przy odświeżaniu w zbliżonym kolorze górny jest realny.
Rachunek, raz a dobrze
Powierzchnia do malowania to cztery ściany minus otwory:
2 × (długość + szerokość) × wysokość − drzwi − okna
Mnożysz przez liczbę warstw, dzielisz przez wydajność, liczbę opakowań zaokrąglasz w górę. Ten ostatni krok znaczy więcej, niż wygląda: farba, która skończy się w dwóch trzecich ściany, zostawia widoczne przejście w miejscu, gdzie zaczyna się nowe opakowanie — nawet przy tym samym numerze koloru, bo dwa opakowania schną w nieco innym tempie.
Błąd, którego warto uniknąć
Nie pomijaj odejmowania drzwi i okien „na zapas”. W małym pokoju otwory to łatwo dziesiąta część powierzchni ścian, a dokładanie zapasu do wyniku, który już powstał z ostrożnej wydajności, kończy się jednym zbędnym opakowaniem w kolorze mieszanym na zamówienie — takim, który przy następnej partii i tak się nie zgodzi.
Kalkulator farby odejmuje otwory, przyjmuje wydajność z twojego opakowania, jeśli chcesz nadpisać domyślną, i podaje liczbę opakowań, a nie ułamek litra.